Дополнительная информация
БЕЙІШ АТАМ ЖАЙЛЫ БІРЕР СӨЗ
Біздің атамыз Бейіш Сейітқалиев Екінші дүниежүзі соғысына аттанып, хабар-ошарсыз кетіпті. Бейіштің жары Шамзада әжемізді соғыс басталғанда жалғыз ұлы, менің атам Дәрмешті құшақтап қала берген. Сол баланы бағып-қағып, жетілдіріп, олардан немере-шөбере сүйіп, 80-нен асқан шағында дүниеден өтті. Дәрмештен Бауыржан, Сабыржан есімді екі ұл, Гүлжанат, Бақыт, Жаннат есімді үш қыз тарады. Мен үйдің кенжесі Сабыржанның тұңғышымын.
Бейіш атамыз 1913 жылы Атырау облысының Құрманғазы ауданында дүниеге келген. 1942 жылы 29 жасында майданға аттанып, сол күйі оралмаған. Кейінгі жылдары нағашы ағам Ресейдегі архивтер қорынан атамызға қатысты бірнеше жаңа дерек тапты. Көптеген ордендер мен медальдары болғанын анықтады. Биыл – Бейіш Сейтқалиев атамыздың 110 жылдығы. Осыған орай атамыз жайында бірер сөз қалдырғанды жөн көрдім.
Бейіш Сейтқалиев соғысқа кіші сержант болып аттанып, 51 атқыштар дивизиясы құрамындағы 287 атқыштар полкының 2 батальонындағы 6 ротаның бөлімше командирі болған. 1942 жылдың ақпанынан бастап Батыс майданы құрамында, 1943 жылдың наурыз айынан Орталық майданы сапында, ал маусым айынан бастап Орлов бағытындағы ұрыстарға қатысқан. Осы жылдың қарашасынан бастап 1944 жылдың тамыз айына дейін 1-ші Балтық маңы майданы сапында ерлігімен көзге түскен. 1944 жылдың 28 мамырында Бочканы деревнясындағы (Витебск облысы, Белорусь Республикасы) тірек пунктына жау шабуылы кезінде көрсеткен ерлігі үшін «Ерлігі үшін» медалін алған. 1944 жылдың 29 мамырында сол Бочканы үшін болған ұрыста ауыр жарақат алған. Жарақатына қарамастан, жарасын өз бетінше таңып, жүктелген тапсырманы орындап, кейін медициналық пунктке жеткен. Ол жерден жарасын демде таңдырып алып, қаруластарының қайта қосылған. Осы өжеттігі үшін «ІІІ дәрежелі «Даңқ» орденімен марапатталған. 1944 жылдың 22-26 маусымында Витебсктің солтүстік-батысындағы Волотовка, Попеличи, Староселье мен Старновичи бағытындағы жаудың мықты бекінісіне шабуылдау барысында жанкештіліктің жарқын үлгісін көрсеткен. Ал 23 маусымдағы ұрыс кезінде Староселье маңындағы тірек пункті траншеясына взводтан бірінші болып кіріп, 3 неміс пульеметшісін гранатамен жарып жау траншеясын алған. 26 маусымдағы ұрыс кезінде Ровное маңындағы тірек пункті траншеясына өз бөлімшесін бастап кіріп, 13 немістің көзін құртып, төртеуін тұтқынға алған. Осы жанкештілігі үшін «ІІ дәрежелі «Отан соғысы» орденін кеудесіне таққан. Ал 1944 жылдың тамызынан бастап хабарсыз кеткен.
Шамзада әжеміз атамыздың майданда осындай ерлік жасағанын тірісінде білмей кетті. Алайда араға жылдар салып біз біліп отырмыз. Атамыздың ерлігі бізге, жас ұрпаққа үлгі-өнеге болады деп білеміз. Екінші дүниежүзі соғысында майдан даласында қаза тапқан барша ата-әжелердің рухы шат болсын! Бейіт атамыз бен Шамзада әжеміздің ақыреттегі мекені бейіш болсын! Ата-әжелеріміздің қайсар ерлігі мен ерен еңбегін біз ешқашан ұмытпаймыз!
Айдана САБЫРЖАНҚЫЗЫ
Бейіш Сейітқалиевтің шөбересі,
«Мұнара» газеті, №9, 2023 жыл
