Әкем туралы естелік. Менің әкем Ешімов Жарбол Ешімұлы 1913 жылы мамыр айында дүниеге келген. Байғанин ауданы, Кемерши ауылында тұған (бұрынғы Қаратас ауылы). Сол кезде арабша, латында қаріп танып, бастаушы мектепте мұғалім болып қызмет жасаған. 1941 жылы соғысқа аттанғанда артында Ағынбай, Қаржау деген екі баласы, жубайы Мәнжан, анасы Бибитпа қалған. 1943 жылы соғыста ауыр жараланып елге оралған, контузия алып, тілі түсініксіз, қулағы естімейді, 2 группа инвалид болып қалған. Соған қарамай елге оралған соңда еңбек етіп, бала-шағасын бағып, қағып, ұлын уяға, кызы қияға қондырған асыл азамат. 8 баланың ата –анасы, анамыз екеуі кейін кіші баласының қолында 84-жасында дүниеден озды. Асқар тау, ардақты, құрметті әкеміз, атамыз Ешимов Жарболды еске алып, қуран оқып бағыштаймыз, жаны жаннәтта болсын, жан әкем! Автор Жанат Жарбол қызы. 7 .05.2025г. Ешимов Жарбол Ешимулы, 1913 – 1996г.г. Уважаемый, почтенный и любимый наш отец, дедушка Ешимов Жарбол Ешимулы родился в мае 1913 года в Байганинском районе, село Кемерша (бывшее село Каратас). Он перподовал арабский язык в начальной школе. Когда в 1941 году ушел на войну, у него остались двое детей - Агынбай, Каржау, жена Манжан, мать Бибитпа. В 1943 году был тяжело ранен, перенес контузию, стал инвалидом 2 группы. Несмотря на это, вернувшись на родину, он трудился, заботился о детях. Умер в возрасте 84-х лет. Спасибо всем участникам войны, всем нашим ветеранам за вашу службу! Спасибо за ваши жертвы, за вашу доблесть, храбрость, мы гордимся Вами!