Мен оны ешқашан көрген емеспін, бірақ ол жайлы өте көп білемін. Менің білетінім ол әділ, әрі батыр, еңбекқор және жауапкершілігі мол адам болған. Бұл құр айтылған сөздер емес, осы сөздеріме дәлел болатынол кісінің сан алған марапаттары. Мақатай Купенов (Купинов) 1914 жылы дүние есігін ашқан. Ол кісінің туған жері Қарағанды облысы, Ворошилов ауданы, Аюлы ауылы. Атам 4 класстық бастауыш мектебін бітірсе де, осындай үздік адам болуға оған сол да жеткілікті болды. 1936жылдың 21 желтоқсаныңда Мақатай әскерге шақыртылды. Отан алдындағы борышын атқарып жүрген кезде соғыс басталды. Соғыс уақытында Краснознаменная, ордена Суворова Демидово-Хинганская, 262 атқыштар дивизиясы, 945 атқыштар полктің пулеметтық рота старшинасынің міндетін атқарды, ол өз батылдылығымен шектеліп қана қоймай, өз артынан адамдарды еріте алды. Менің атам фашисттерге, жапондық милитаристтерге қарсы қанды соғыста ерліктері үшін үш мәрте«Ерлік үшін», «Кенигсбергті алғаны үшін» медельдармен марапатталды. Дұрыс шешім қабылдай алу және қырағылық қасиеттерінің арқасында өз командирімен жауды тұтқындап, одан қымбат мәліметтерді алды. 1944 жылы өжеттілігінің арқасында Купенов Мақатай «Красная Звезда» орденіне лайықтылығын дәлелдеп, марапат иесі болды. Ұлы жеңісті 1945 жылы Кенигсбергте қарсы алды. 1945 жылы шілде айында өз дивизиясының құрамында Қиыр Шығысқа аттандырылды. Жапон милитаристарына қарсы соғысқа қатысты. 1945 жылы қазан айында Отанына қайтарылды. Бейбітшілік орнаған кезде, Ұлы Отан Соғысының мерейтойына байланысты«Жеңістің 20 жылдығы», «Жеңістің 30 жылдығы», «СССР Қарулы күштерінің 50 жылдығы» медальдарына ие болды. Соғыстан кейін Алматы облысының Нарынкөл ауданында «Шекара» ауылшаруашылық артелиясының төрағасының жұмысын атқарды. 1949 жылы Нарынкөл ауданының КП(б)К конференциясында 4-інші делегат ретінде Кирова колхозынан қатысты. Қарағандыда 18-бис шахтасында жерасты жұмысшысы болып жұмыс істеді. Зейнетке шығардың алдында Купенов Мақатай Буденный атындағы совхозда, малшаруашылық саласында жұмыс істеді. Ерең еңбегі үшін марапат қағаздарымен, сыйлықтармен және «Еңбек ардагері» медалімен марапаттылды. Біз Ұлы жеңіс пен ардагерлеріміз жайлы білуіміз міндет. Жыл өткен сайын ауыр соғыстың куәгерлері санаулы қалуда, бірақ олардың есімдері мен ерліктері ешқашан тарих сахнасынан кетпейді. Себебі «Ер есімі – ел есінде» мәңгі қалады. Атамның ерліктерінің арқасында, біз оның – балалары, немерелері, шөберелері бейбіт, тыныш аспан астында өмір сүріп жатырмыз. Біз үшін атамыз кім болғаның және біз оның ұрпақтары екенімізді айту үлкен мәртебе.1977 жылы атамыз дүниеден озса да, отбасымыздың тарихынды мәңгі қалады.