БІЗДІҢ АРДАҚТЫ АТАМЫЗ — ӘЛІХАН АТА ӨМІРБАЯНЫ Біз, немерелері үшін, Әліхан ата – тек соғыс батыры ғана емес, жүрегімізге жақын, бүкіл ғұмырын адалдыққа, еңбекке және туған жеріне қызмет етуге арнаған асыл жан. Ол 1924 жылының 24 желтоқсанында Оңтүстік Қазақстан облысы, Төлеби ауданына қарасты Ынтымақ ауылында дүниеге келген. 1942 жылы Ұлы Отан соғысы кезінде, небәрі 17 жасар жасөспірім өз еркімен майданға аттанады. Соғысқа кетпей тұрып, 1941 жылы, жолдамамен Ташкенттегі әскери училищеде, кейін Горький қаласындағы радиотехникалық училищеде оқып, екеуін де үздік бітірді. Мәскеудегі партизандық курстардан өтіп, радио байланысының қыр–сырын жетік меңгерді. Сол кезден-ақ ол жау тылында жұмыс істей алатын, миналанған аймақтарды радиосигнал арқылы айырып анықтайтын сирек мамандардың бірі болды. Әліхан ата соғыс жылдары Воронеж майданында, I және IV Украина майдандарында, Сталинград пен Курск–Орёл шайқастарында, Киев пен Харьковты азат ету ұрыстарында болып, Белоруссия, Польша, Румыния, Венгрия, Австрия, Бессарабия және Чехословакия жерлерін азат етуге тікелей қатысқан. Молдавия мен Чехословакиядағы партизан қозғалысының бел ортасында жүріп, аса жауапты радиобайланыс қызметін атқарды. Оның жігерлі еңбегі үшін чехословак жауынгерлері оны «Лихан» деп атап, ерекше құрметтеген. Ерлігі мен тапқырлығы үшін Әліхан атамыз: — «Қызыл Жұлдыз» орденімен, — II дәрежелі «Отан соғысы» медалімен, — «Жауға қарсы ерлігі үшін», «Үздік байланысшы» белгілерімен, — Чехословакияның «Жоғары әскери Кресті — 1939» орденімен, — Чехословакия партизандарының алтын белгісімен, — «Почётный радист СССР» құрметті атағымен марапатталған. Сондай-ақ, Чехословакия мен Молдавия жауынгерлерінің құрметіне бөленіп, Ниспорены қаласының құрметті азаматы атанды. Праганы азат ету шайқастарына қатысып, чех және словак халықтары тарапынан бірнеше мәрте марапатталған. Соғыстан кейін туған жері Алғабасқа оралып, мұғалім, кейін агроном болып еңбек етті. «Коммунизм» совхозының кәсіподақ ұйымын басқарып, елдің әлеуметтік жағдайын жақсартуға атсалысты. Мектептер, ауруханалар, кітапханалар, көпірлер мен жолдар салуға өз үлесін қосты. Біз оны дәл осылай – айналасына шуағын шашқан, адал еңбекпен өткен өмірдің үлгісін көрсеткен адам ретінде есте сақтаймыз. Орынкүл апамен бірге олар он бала тәрбиелеп өсірді — алты қыз бен төрт ұлды. Бұл – олардың мейірімге толы жүрегінің, тәрбиеге берілген адалдығының үлкен дәлелі. Әліхан н ата 2007 жылдың 1 маусымында дүниеден өтті. Бірақ оның ерлігі, адамгершілігі, кең жүрегі – бізге мәңгілік аманат. 

БИОГРАФИЯ НАШЕГО ДОРОГОГО ДЕДУШКИ — АЛИХАНА АТА Для нас, внуков, Алихан ата — это не просто герой войны. Он — человек огромного сердца, тихой силы и безграничной любви к своей земле и семье. Его жизнь — это пример честности, трудолюбия и настоящего мужества. Алихан ата родился 24 декабря в 1924 году в селе Ынтымақ Төлебийского района Южно-Казахстанской области. В 1942 году в период Великой Отечественной войны, совсем ещё юным, в 17 лет, он был призван в армию. До отправки на фронт, в 1941 году, по направлению он поступил в военное училище в Ташкенте, а затем окончил радиотехническое училище в Горьком — оба учебных заведения он завершил с отличием. Позже прошёл партизанские курсы в Москве и стал одним из самых подготовленных и надёжных радистов своего времени. Он умело владел техникой радиоразведки, мог отличать сигналы и определять опасные участки, в том числе минные поля. В годы войны Алихан ата прошёл через Воронежский фронт, участвовал в операциях I и IV Украинских фронтов, пережил Сталинградскую битву, Курско-Орловское сражение, освобождение Киева и Харькова. Он воевал в Белоруссии, Польше, Румынии, Венгрии, Австрии, Бессарабии, а позже — в Чехословакии. В Молдавии и Чехословакии он стал частью партизанского движения, находясь в самом центре событий, обеспечивая жизненно важную радиосвязь между отрядами и штабом. За мастерство и надёжность его называли «снайпером эфира», а в Чехословакии ласково звали «Лихан». За отвагу и самоотверженность Алихан ата был награждён: — орденом Красной Звезды, — орденом Отечественной войны II степени, — знаками «За отвагу перед врагом» и «Отличный связист», — чехословацким орденом «Высший военный Крест 1939 года», — золотым знаком Героя чехословацкого партизанского движения, — почётным званием «Почётный радист СССР». Он стал почётным гражданином молдавского города Ниспорены, участвовал в освобождении Праги и был неоднократно отмечен наградами Чехословакии. После войны Алихан ата вернулся в родное село Алғабас. Работал учителем, затем агрономом, возглавлял профсоюз совхоза «Коммунизм». Он не просто трудился — он созидал: помогал строить школы, больницы, библиотеки, мосты и дороги, меняя жизнь людей к лучшему. Мы помним его как человека большого сердца, который жил тихо, скромно, но оставил яркий след в судьбах многих. Вместе с Орынкул апа они вырастили и воспитали большую, дружную семью — десятерых детей: шестерых дочерей и 4 сыновей. 1 июня 2007 года Алихан ата ушёл из жизни, но его имя, его сила, его доброта и его свет остались с нами навсегда. Это наследие, которое мы — его дети, внуки и правнуки — бережём и передаём дальше.